Ağaç Ana Ağaç Tanrıçası

Ağaç Ana - Türk mitolojisinde ve halk kültüründe Ağaç Tanrıça.

Farklı şivelerde Ağaç (Ağaş, Ağas, Yağaç, Yığaç, Cığaç, Eves) Ana olarak da bilinir.

Moğolcada Mod ve Modun (Modon) Eçe olarak söylenir.

Özellikler

Yerle göğü birbirine bağlayan yaşam ağacı Ulu Kayın’ı (Bay Terek’i) korur.

Bazı Türk boyları ağaçtan türediklerine inanırlar.

Örneğin bir boyun adı olan Kıpçak kelimesi, “Ağaç Kovuğu” demektir.

Kıpçak’ı annesi, bir adanın ortasında bulunan ağacın kovuğunda doğurmuştur.

Kıpçaklar da onun soyundan türemişlerdir.

Aslında ağaç kovuğunun içerisinde yer alan kadın motifinin sonraki çağlarda, söylenceyi daha gerçekçi bir hale getirmek için oluşturulduğu anlaşılmaktadır.

Daha eski dönemlerde doğrudan ağaçtan doğma şeklinde bir anlayışın varolduğu rahatlıkla söylenebilir ve buradaki ağaç da aslında sıradan bir ağaç olmayıp, Ulu Kayın’dır.

Çünkü o, tüm yaşamı ve doğurganlığı simgelemektedir.

Bir benzetim yapıldığında Oğuz Han’ın ilk eşinin de Ağaç Ana kavramıyla bağlantılı olduğu görülebilir.

Oğuz Han’ın bulduğu bu kız da bir ağacın ortasında oturmaktadır.

Ve daha sonra doğurduğu üç oğlundan türeyen Üçoklar adı verilen Türk boylarının anası olarak kabul edilir. Ağaç, soyluluğu da ifade eder.

Türk kültüründe büyük ve kovuğu olan ağaçlara saygı duyulur, hatta bu tür ağaçlardan korkulur, içinde Al Anasının (veya Ağaç Ananın) yaşadığına inanılır.

Ağaç Ana’yı belirgin bir biçimde Ağaç Ata’dan ayıran en önemli özellik, içinde yaşayan dişi bir varlığın veya kadının bulunması ve onun da doğurgan olmasıdır.

Tükel

Tükel, Türk halk inancında ağaç evladı, ağaçtan doğduğuna inanılan kişi, ağacın içinden çıkan demektir. Sözcük; dikilmek, tamlık ve bütünlük belirtir.

Etimoloji

(Ağ/Ak)
kökünden türemiştir. Değişik türleri bulunan odunsu bitki.

Ağmak (yukarı çıkmak) fiiliyle bağlantılıdır.

Uzamak anlamı taşır. Bu bağlamda göğe doğru olmayı belirtir.

Ağacın kutluluğu belik de göğe doğru yükseliyor olmasından kaynaklanır.
 
Üst